ความเสียใจ..ความผิดหวังที่เกิดขึ้น

ประมาณ 8 ปีที่แล้ว.....ผมเองก็ได้พบกับคำว่า..รัก..อีกครั้งหลังจากที่ผมมีครอบครัวแล้ว....มันเป็นการเดินออกนอกกรอบครั้งแรกของผม....ตามความหมายของคำว่าลูกผู้ชาย.. ผู้ชายร้อยทั้งร้อยจะต้องมีความเจ้าชู้บ้าง... ผมเองเริ่มรู้จักน้องผู้หญิงคนหนึ่ง...ถามว่าสวยไหม?...ผมว่าน้องเขามีเสน่ห์มากกว่านะ... เราได้พบกันจากการทำงานร่วมกัน โดยการออกหน่วยพบปะประชาชนของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องระหว่างชลประทาน,เกษตรอำเภอ,ปกครองท้องถิ่น....น้องเขาเป็นเกษตรตำบล น้องเขาเคยบอกผมว่า "ไม่รู้สินะครั้งแรกที่เจอพี่เหมือนมีความอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน" เป็นคำพูดที่ทำให้ผมได้ยินแล้วแอบปลื้มและดีใจมาก คิดว่าตัวเองมีความสำคัญไม่เคยคิดว่าเลยว่า.....มันจะกลายเป็นความเสียใจภายหลัง....
จากนั้นเราก็รู้จักมากขึ้น...จากเพื่อน...ก็พัฒนาเป็นคนที่ความรู้สึกที่ดีต่อกัน..เป็นห่วง...และให้กำลังใจกันในยามที่มีปัญหา...และเรื่องอื่นๆ จะด้วยวัยของเราห่างกันหรือเปล่าที่น้องเขาเห็นเราเป็น...พี่ชาย...ทำให้เขามีความสุขที่เราคอยให้กำลังใจ....แต่ในด้านความคิดของผม...ผมไม่ได้คิดกับเขาเพียงเป็นพี่ชาย (หรือผมจะคิดไปฝ่ายเดียวนะ) ผมลืมบอกไปว่าตอนนั้นผมอายุประมาณ 32 นะ น้องเขาก็ประมาณ 25 นะ เรารู้จักกันก็น่าจะประมาณเกือบ 3 ปี.....แต่ผมก็ไม่เคยที่จะล่วงเกินน้องเขานะ...นอกเหนือจากเป็นคนที่รู้ใจกัน และมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน....บางครั้งคนเราที่รู้จักกันมีความเข้าใจกัน...บางที่มันก็เหมือนลิ้นกับฟันนะ...ถึงแม้นว่าจะรักกันให้ตายก็เหอะ....ก็ต้องมีบ้างที่ไม่เข้าใจกันเป็นบางเรื่อง จากจุดเล็กๆมันก็ใหญ่ขึ้น...
จะด้วยฟ้ากำหนด...หรือใครเป็นผู้ลิขิตก็ไม่รู้.. น้องเขาก็ย้ายที่ทำงานใหม่ไปที่อำเภออื่น แต่ด้วยความที่เรายังมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน แม้ว่าน้องเขาจะย้ายไปทำงานที่ใหม่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคที่เราจะติดต่อกัน...(นั้นคือความคิดฝ่ายเดียวของผมอีกแล้วครับ) ไม่รู้ว่าอีกด้านหนึ่งของเขาจะคิดกลับผมอย่างไร...การที่เราอยู่ห่างกันมันก็เกิดช่องว่างระหว่างกันอีก...จากคนที่ให้กำลังใจกัน...ให้ความรู้สึกที่ดีต่อกัน..มันก็เริ่มน้อยลงไป เมื่อก่อนเราเริ่มต้นด้วยการวิ่ง...จากนั้นก็เริ่มเดินช้าลง...และก็ช้าๆ แต่ตัวเราก็ยังมองโลกในแง่ดีอยู่ยังคอยให้กำลังใจและมีความรู้สึกที่ดีต่อน้องเขาอยู่