ความเป็นตัวตนของผู้ชายธรรมดา>

ผมเองก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรกับการจะบอกถึงตัวตนของผมเอง....

ก็เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง..ไม่มียศ..ไม่มีตำแหน่งใหญ่โต..ไม่มีเกียรติในสังคม เป็นมนุษย์เงินเดือน เดินดินกินข้าวแกงเหมือนกับมนุษย์ทั่วไป...เพียงอยากจะเล่าถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาว่า...ผ่านพบอะไรมาบ้าง มีทั้งความสุข...ความทุกข์...ความสมหวัง...ความผิดหวัง...เหมือนกับมนุษย์ทุกคนจะต้องพบกับสิ่งเหล่านี้

แต่มีสิ่งหนึ่ง....ที่ตัวผมเองไม่กล้าจะเปิดเผยตัวตน...ส่วนสาเหตุนั้นมันเป็นความเสียใจที่เป็นบาดแผลลึกลงในใจของผมยากที่จะลืมความหลังในอดีตได้ จึงเป็นสาเหตุให้ผมเองไม่กล้าจะเปิดเผยตัวเอง นับแต่นั้นมาผมเองก็เหมือน..กบ..ที่อยู่ในกะลาไม่กล้าออกจะสู้กับโลกภายนอก.....จะว่าไปแล้วผมเองค่อนข้างจะ..อ่อนไหว...กับสิ่งที่จะเข้าเกี่ยวข้องกับตัวผม ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน..ครอบครัว..แม้กระทั่งการผักผ่อนดูหนัง..ฟังเพลง ถ้าเป็นหนังแนว..รามา..ก็ต้องนั่งร้องไห้ได้ทั้งเรื่อง ถ้าเป็นหนังแนว..แอคชั่น...ยังต้องนั่งร้องไห้เลย... กำ..จริงๆเรา...

ในด้าน..ความสุข... ที่ตัวตนของผมที่ได้รับมา มีความสุขที่มีครอบครัวเล็กๆมีบุตรชาย 2 คน (จริงๆแล้วอยากได้ลูกสาวนะ..แต่ไม่ได้..อิอิ..ทำไม่เป็น) และมีภรรยาที่คอยดูแลผมคอยให้กำลังใจผมในยามที่ผมหลงออกนอกกรอบ...ผมมีความสุขที่ยังมีพ่อและแม่ ที่ยังคอยให้กำลังใจเราอยู่ห่างๆแม้ว่าเราจะมีครอบครัวแล้วก็ตาม ความเป็นลูก...พ่อแม่ก็ยังต้องห่วงเราอยู่ตอลดไป

ความทุกข์...เป็นสิ่งที่มนุษย์กลัวที่สุด มันเป็นสิ่งหนึ่งที่ผมเองกลัวที่สุดเหมือนกัน..อ่อนไหวที่สุดกับความทุกข์ที่มันจะเข้ามาถึง หรือแม้นว่าจะยังมาไม่ถึงก็ตาม มันเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมกลัว...กับการที่เมื่อถูกถามถึง...ความเป็นตัวตนของผม..ที่คนอยากจะรู้ว่าผมเป็นใคร...ชื่ออะไร...ทำอะไร และอื่นๆที่เกี่ยวกับตัวตนของผม สำหรับตัวผมนั้นถือว่าเป็นเรื่องสำคัญกับคนที่มีความรู้สึกที่ดีต่อผม..."เราไม่ควรปิดกั้นตัวเองมากจนเกินไป" เป็นคำพูด ของคนที่มีความรู้สึกที่ดีต่อผมพูดให้ฟัง.... คำพูดนั้นเองที่ทำให้ผมถึงกล้าที่จะเขียนเป็นบทความเพื่อระบายความในใจเสียบ้าง... ดีกว่าจะเก็บมันไว้ให้เป็นบาดแผลที่ลึกลงในใจของผมตลอดไป.....